Friday, July 25, 2014

They were fasting for Ramzan, but gave us food, A Nurse's Iraq Diary

(Neenu Jose, 24, is among the nurses from Kerala who was held hostage in Iraq by ISIS.  She returned home to Idukki  on July 5th.)

I left for Iraq on February 17, 2014. 

I had paid Rs 1.6 Lakh to an agency in Delhi that promised a job in Iraq. I went to Delhi for an interview that was conducted by The Health Ministry of Iraq and was sent to Baghdad - there were 15 of us. Here we met an official from the Ministry of Health and he sent us to different hospitals. I was sent to Tikrit Teaching Hospital and was promised a salary of 750 dollars a month. It was all calm and peaceful in February, March, April and May but we didn't get our salaries..according to government policy, we were entitled to it only after three months. 
We stayed at the hospital. On June 13, we were just sitting around when we heard a bomb blast and sounds of gun shots. We couldn't see anything. The Iraqi staff said that they were going to leave. They all left the hospital  and it was just Indians left behind - about 46 of us.

After about two  days, i.e. on June 15, five ISIS militants came to the hospital and said that we were now under their control. They had masks on and were armed. They said that we could either stay back and work under their control or return to India. They promised to give us food and salary and to not harm us. They were very polite and did not threaten us.  They would often knock and ask us to tell them if we wanted anything.

We contacted the Indian Ambassador in Baghdad to say that some of us wanted to return to India and some didn't. 15 of us, including me, didn't want to return. We were told we would be shifted to Erbil or Baghdad but the roads were not clear, so we had to wait. 

Five days later, the Red Cross came and gave us food and re-charge coupons. We were here for 20 days. There were sounds of gun fire and blasts every day. Our building would often shake. We spent our days praying.

One day, someone called us from the Health Ministry of Iraq to say there was a bomb inside the hospital. We were terrified and sat in the kitchen the whole night and just prayed. Later, they called to say that this was false information. 

On June 28, they started fasting for Ramzan. But they gave us food. Rice and fish for lunch and rice and vegetables for dinner. We could phone our families  - there was no restriction. 

The militants never harmed us. They said we were like their sisters. Their only aim was to take control of the hospital.

On 3rd July, they said that they were going to shift us to Mosul since the hospital could be bombed anytime. We phoned the embassy and were advised to not go with them (since Mosul was not in their control). We said to the militants that we didn't want to go with them. But they were very firm and told us to get ready in five minutes. We told them that we wanted to go to Erbil, and not Mosul. They said "OK" and that they would send us to Erbil.

Then to threaten or scare us, they fired a few shots into the window and the wall behind us and asked us to board the bus in five minutes. Some of us were injured. We were terrified and rushed. 

We boarded the bus and began our journey. We were 46 staff nurses now on the bus and two militants. The rest followed us in a car. 

After about 30 minutes, the driver said that we were going to Mosul and not Erbil. We were shocked. We managed to send a text to the Indian Ambassador and he asked us to keep texting to him what we were seeing on signboards. Those of us at the back were using our phones to send messages because we were worried the militants would find out. At one point the driver actually asked all of us to switch off our phones but we didn't. After a few minutes he said that if our families were crying, we could speak to them for two minutes.

We started at 11:30 am and reached Mosul at 7:45 pm. We were taken into a building but couldn't see anything as it was too dark. They locked us in a room and said they would return in a couple of hours. There was no electricity and it was very dusty. They came back after about 30 minutes and gave us water and switched on the air-conditioning. At around 11:30 pm, they gave us food.

After dinner, they said that they were going to take us to Erbil the next day so we could be sent back to India. 

In the morning, they came and said they wanted to video-tape us saying that they had not harmed us, had provided food etc. One of the nurses volunteered and they recorded this.

On July 4, we were taken to the Mosul border and handed over to officials from India embassy. From here, we were taken to Erbil airport and flown back to India on July 5. 

I'm now back in India and need to repay loans (1.6 lakh as service charge to the placement agency).  I would not like to go back to Iraq. I'll try and find a job here in Kerala.

Thursday, July 24, 2014

ഡിസംബര്‍ ആറ്

ഡിസംബര്‍ ആറ്
ശപിക്കപ്പെട്ട ഡിസംബര്‍ ആറ്
ഫൈസാബാദിന്റെ കണ്ണും
കരളും കലക്കിയ ഡിസംബര്‍ ആറ്
ഈ നാളിലാണ്
ചെഞ്ചായപ്പൊട്ട് തൊട്ട
ആര്‍ഷ കശ്മലന്മാര്‍
ബാബരി പള്ളി തല്ലിത്തകര്‍ത്തത്
അന്നാണ് രാമ സൈന്യം
ബാബരിയുടെ മണ്ണില്‍
സവര്‍ണ്ണക്കോട്ട പണിതത്
ഡിസംബര്‍ ആറ്
ശപിക്കപ്പെട്ട ഡിസംബര്‍ ആറ്
ഞങ്ങള്‍ പൊള്ളുന്ന വേദനയോടെ
താങ്കളുടെ ആത്മാവ് കരയുകയാണെന്ന്
മ്ലേച്ഛന്റെ നാവരിഞ്ഞും
അധ:കൃതന്റെ ചെവിയില്‍
തിളച്ച ഈയമൊഴിച്ചും
അന്യരുടെ സ്ത്രീകളെ
ബ്രാഹ്മണ്യം നാടുവാണ
പീഡിതരുടെ കര്‍ണപുടങ്ങളില്‍
ശാന്തിയുടെ ബാങ്കൊലികള്‍ കേള്‍പ്പിച്ച
അങ്ങയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട
ബാബരിയുടെ മിനാരങ്ങള്‍
ആര്യ കശ്മലന്മാര്‍
തല്ലിത്തകര്‍ത്തത് അന്നാണ്
നാനൂറ് സംവത്സരങ്ങള്‍
നിന്റെ സുജൂദിന്
പരിശുദ്ധ സ്ഥാനമായി നിന്ന
പള്ളി തകര്‍ത്തിട്ട് രണ്ടു പതിറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ടു.
കാവിപ്പടയുടെ ദുര്‍മോഹങ്ങള്‍
സംഘപരിവാറിന്റെ അടട്ടഹാസം
'കാശി മധുര ബാക്കി ഹൈ'
മുന്നോട്ട് വരിക
ഹംസയുടെ ധൈര്യവും
അലിയുടെ ദാര്‍ഢ്യവും
ഹുസൈന്റെ മന:ശക്തിയും
മുന്നോട്ട് വരിക
ബാബരി നമ്മുടെ തന്നെ കൈകളാല്‍
മുന്നോട്ട് വരിക.
ശക്തമായ മനസ്സുമായ്
കരുത്തുള്ള ശരീരവുമായ്
മുന്നോട്ടു വരുക
ഡിസംബര്‍ ആറ്
ശപിക്കപ്പെട്ട ഡിസംബര്‍ ആറ്
ഞങ്ങള്‍ എന്നും മനസ്സില്‍ കരുതിയിരിക്കും
ഇത് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍
എന്നുമെന്നും വേദനിക്കുന്നൊരോര്‍മയായിരിക്കും.
മക്കള്‍ക്കുള്ള വസിയത്തുകളില്‍
ഞങ്ങളുടെ ചങകിലെ ചോരമുക്കി
ഈ ആര്യകോപ്രായങ്ങള്‍ക്ക്്
പകരം വീട്ടാന്‍ ഞങ്ങള്‍
ഡല്‍ഹിയുടെ വാതായനങ്ങള്‍
നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി തുറക്കാത്ത
നല്ല നാളുകളുടെ സൃഷ്ടിപ്പില്‍
ഞങ്ങളുടെ സോദരിമാരുടെ മാനം കവര്‍ന്ന
സഹോദരന്മാരെ തുറങ്കിലടച്ച് ഭേദ്യം ചെയ്ത
ഞങ്ങളുടെ പള്ളി തകര്‍ത്ത
ആ മണ്ണില്‍ സവര്‍ണക്കോട്ട
പണി തീര്‍ത്ത
നിങ്ങളുടെ, പിടലികളില്‍
ആഞ്ഞു ചവിട്ടാന്‍
മക്കള്‍ക്കുള്ള വസിയത്തുകളില്‍
ഹൃദ്‌രക്തം കൊണ്ടെഴുതിവെക്കും
ആ നാള്‍ വരികതന്നെ ചെയ്യും
മര്‍ദിതന്‍ നീതിയുടെ പല്ലക്കിലേറി
നല്ലൊരുനാള്‍ വരികതന്നെ ചെയ്യും.
ഡിസംബര്‍ ആറ്
ശപിക്കപ്പെട്ട ഡിസംബര്‍ ആറ്.

വീര സ്മരണകളുമായി പടപ്പറമ്പ് രക്തസാക്ഷികള്‍: പോരാട്ടത്തിന് 94 വയസ്സ്

           രക്തസാക്ഷികളായ 79പേരെ ഒരുമിച്ച് മറവ് ചെയ്ത സ്ഥലം

24 ജൂലൈ 2014

പിറന്നുവീണ നാടിനു വേണ്ടി ബ്രിട്ടീഷുകാരോടു പൊരുതി രക്തസാക്ഷികളായ ധീരദേശാഭിമാനികള്‍ക്ക് ഉചിതമായ സ്മാരകം പണിയണമെന്ന നാട്ടുകാരുടെ ആവശ്യത്തിനു മുമ്പില്‍ അധികൃതര്‍ കണ്ണടക്കുന്നു. 1921ലെ മലബാര്‍ കലാപസമയത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളത്തോട് പൊരുതി രക്തസാക്ഷികളായ 79 പേരെ ഖബറടക്കിയ സ്ഥലമാണ് അധികൃതരുടെ അലംഭാവം കാരണം കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്നത്. 
കണ്ണമംഗലം പഞ്ചായത്ത് 11ാം വാര്‍ഡിലെ പൂച്ചോലമാട് അങ്ങാടിയില്‍ വേങ്ങര റോഡിന്റെ കിഴക്കുവശത്താണ് 79 പേരുടെയും ഭൗതിക ശരീരം മറവുചെയ്തിരിക്കുന്നത്. അധികാരികള്‍ എത്ര മറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാലും പൂച്ചോലമാട്ടുകാര്‍ക്ക് ഈ ധീരയോദ്ധാക്കള്‍ ഇന്നും ജ്വലിക്കുന്ന ഓര്‍മകളാണ്. വിശുദ്ധ റംസാനിലെ ഇരുപത്തിഏഴാം രാവില്‍ കൂട്ടമായെത്തി രക്തസാക്ഷികള്‍ക്കു വേണ്ടി പ്രാര്‍ഥിക്കുവാന്‍ ഏതു തിരക്കിനിടയിലും അവര്‍ സമയം കണെ്ടത്തും. പൂക്കോട്ടൂര്‍ യുദ്ധത്തിനു ശേഷം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ വധിക്കപ്പെട്ട പോരാട്ടമായിരുന്നു കണ്ണമംഗലത്ത് (പടപ്പറമ്പില്‍) നടന്നത്. മലബാര്‍ പ്രക്ഷോഭത്തിലെ വീരേതിഹാസമായിരുന്ന നെല്ലിക്കുത്ത് പാലത്ത് മൂച്ചിയില്‍ എരിക്കുന്നന്‍ ആലിമുസ്‌ല്യാരുടെ ആഹ്വാന പ്രകാരം പിറന്നു വീണ മണ്ണിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി സമരത്തിന്റെ തീച്ചൂളയിലേക്കിറങ്ങിയവരാണ് പടപ്പറമ്പ് രക്തസാക്ഷികള്‍. 
അക്കാലത്ത് ഊരകം മലയില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ഓടക്കല്‍ കുടുംബാംഗമായ മൊയ്തീന്‍ മുസ്‌ല്യാരായിരുന്നു മുന്നണിപോരാളിയെന്ന് ചരിത്രരേഖകള്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഊരകം കേന്ദ്രീകരിച്ചു തുടങ്ങിയ പ്രവര്‍ത്തനം കൂടുതല്‍ സൗകര്യപ്രദമായ കണ്ണമംഗലത്തേക്ക് (പോരാട്ടം (പട) നടന്ന കണ്ണമംഗലത്തെ പ്രദേശം പിന്നീട് പടപ്പറമ്പ് എന്നറിയപ്പെട്ടു)  പടിഞ്ഞാറന്‍ ഏറനാട്ടിലെ ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ സേനയുടെ താവളമെന്ന നിലയില്‍ പടപ്പറമ്പ് ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. ഈ സൈനിക കേന്ദ്രത്തില്‍ നിന്നു മലബാറിലെ വിവിധ ഭാഗത്തേക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ സമരത്തിന് ചെറുസംഘങ്ങളെ അയച്ചു തുടങ്ങിയതോടെ കണ്ണമംഗലവും പടപ്പറമ്പും ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ഉറക്കം കെടുത്തി. 
1921 ഒക്‌ടോബര്‍ 17ന് പടപ്പറമ്പ് ലക്ഷ്യമാക്കി ബ്രിട്ടീഷ്പട്ടാളം യുദ്ധത്തിനൊരുമ്പെട്ടപ്പോള്‍ അവരെ നേരിടാന്‍ മൊയ്തീന്‍ മുസ്‌ല്യാരുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ മാപ്പിളപോരാളികള്‍ അടര്‍ക്കളത്തിലിറങ്ങി. തന്ത്രപ്രധാനമായ സ്ഥലമെന്ന നിലക്ക് പടപ്പറമ്പില്‍ നിന്നു ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ ഇപ്പുറത്തുള്ള തോന്നിയില്‍ അധികാരിയുടെ തറവാട്ടിലാണ് മാപ്പിളപോരാളികള്‍ തമ്പടിച്ചത്. 
അക്കാലത്ത് ഏറെ വിജനമായി കിടന്നിരുന്ന പറമ്പില്‍ ഒരാള്‍ പൊക്കത്തില്‍ ചുറ്റുമതിലുള്ള ബഹുനില തറവാടായിരുന്നു തോന്നിയില്‍ തറവാട്. ഇവിടെ ആഴമേറിയ കിണറിന്റെ ഒരുഭാഗം തുരന്ന് നിരവധി പടവുകളോടു കൂടിയ കുളമുള്ളതും ഒളിയുദ്ധത്തിനു ഏറെ പ്രയോജനപ്രദമായിരുന്നു. ഇക്കാരണത്താലാവാം തോന്നിയില്‍ തറവാട് പോരാട്ടത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുത്തതെന്നാണ് ചരിത്രാന്വേഷകരുടെ വിലയിരുത്തല്‍. 
തോന്നിയില്‍ തറവാട്ടിലെത്തിയ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യവും മാപ്പിള പോരാളികളും ഏറ്റുമുട്ടി. ഒടുവില്‍ തോന്നിയില്‍ തറവാടിനു നേരെ ബോംബെറിഞ്ഞും വെടിവച്ചുമാണ് മൊയ്തീന്‍മുസ്‌ല്യാരെയും 70ല്‍ അധികം വരുന്ന  അനുയായികളെയും ബ്രിട്ടീഷ്‌സൈന്യം വക വരുത്തിയത്. പൂവില്‍ അബൂബക്കര്‍ സഹോദരങ്ങളായ പൂവില്‍ അഹമ്മദ്, പൂവില്‍ കോയക്കുട്ടി എന്നിവരും കാപ്പന്‍ ആലിയും ഇതില്‍ പ്രധാനികളായിരുന്നു. ആഗസ്ത് 31ന് തിരൂരങ്ങാടി ജുമുഅത്ത്പള്ളി വളഞ്ഞ് ആലിമുസ്‌ലിയാരെയും അനുയായികളെയും ബന്ധനസ്ഥരാക്കിയപ്പോള്‍ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിന് പിടികൊടുക്കാതെ രക്ഷപ്പെട്ട് പടപ്പറമ്പിലെത്തിയ സൈനിക തലവന്‍മാരായ അബ്ദുല്ലക്കുട്ടി, കുഞ്ഞലവി എന്നിവരുമുണ്ടായിരുന്നു ഇക്കൂട്ടത്തില്‍. എന്നാല്‍ ഇവര്‍ പടപ്പറമ്പില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടു വലിയോറയിലെത്തിയെന്ന വിവരമറിഞ്ഞ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യം ഇവര്‍ ഒളിച്ചുതാമസിച്ചിരുന്ന വലിയോറയിലെ വീടിന് തീവച്ചു. ഇതിനിടെ പുറത്തെത്തിയ ധീരയോദ്ധാക്കള്‍ അവസാന ശ്വാസം വരെ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തോടു പൊരുതി വീരമൃത്യു വരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇവരുടെ ഖബറിടം വലിയോറ അടക്കാപുര പാടത്തിനരികെ ചരിത്രസാക്ഷിയായി ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നുണ്ട്. പടപ്പറമ്പില്‍ രക്തസാക്ഷികളായ 79പേരെയും ഒരുമിച്ചാണ് പൂച്ചോലമാട്ടില്‍ ഖബറടക്കിയിരിക്കുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ സേനയുടെ താവളമായിരുന്ന പടപ്പറമ്പും കണ്ണമംഗലവും ദേശീയവും അന്തര്‍ദേശീയവുമായ സര്‍വകലാശാലകളില്‍ പാഠ്യവിഷയമായിരിക്കുമ്പോഴും ഈ ധീരദേശാഭിമാനികള്‍ക്കു ഉചിത സ്മാരകമെന്നത് സ്വപ്നമായി അവശേഷിക്കുകയാണ്. 

Friday, July 4, 2014

Mughal Kos Minar

   Towers as distance markers
 Mughal Kos Minar
The Mughal Kos Minars, approximately 20 ft in height were distance markers measuring out distances in kos, each kos being approximately 3 km. They were placed by Akbaralong the Grand Trunk road all the way from Agra to Ambala.
The long ancestry of the Grand Trunk (G.T) Road
During the Mauryan empire (third century B.C) , the G.T Road was the route fromPatliputr (patna) to Gandhara in Afganistan. It was extended to East Bengal (Sonargaon) by Sher Shah. In 1836 it was repaired and linked to Calcutta by the Brittish
- Kos Minars ( Mile Pillars)